
Er gaan momenteel veel utopische verhalen rond over gamification. Klanten engagement wordt er beter, van, kinderen leren beter en als het een beetje meezit fixt gamification ook problemen als global warming. Meer over gamification als utopisch wondermiddel zie je overigens in deze TED-talk van Jane Mcgonigal en waarom gamification bullshit is, filosofisch gezien, lees je hier in de post van game designer en onderzoeker Ian Bogost. Het probleem wat mij betreft is dat de meeste toepassingen niets met games te maken hebben, maar slechts met wat eigenschappen van games; puntjes toekennen, leveluppen, achievements halen. Wat dat betreft dekt de term Pointification meer de lading.
Terug naar Jesse Schell. De notie van Pointification komt terug in wat hij als een mogelijk toekomstbeeld schetst. Ik sta zeker niet achter zijn toekomstbeeld, maar hij opent wel wat aardige punten voor discussie. De talk gaat van Facebook games, naar spel in de realiteit en in de laatste 10 minuten gaat hij in op de toekomst. Beschreven als de meest verontrustende presentatie van 2010, maar ook geprezen als een revolutie hoe we over de stimulering van persoonlijke vooruitgang nadenken.

